De meningen bij de leesclub liepen nogal uiteen. Of eigenlijk niet: ik was de enige die Vreselijk gelukkig van Erling Jepsen nog een ruime voldoende gaf (alleen de titel verdient al bonuspunten!). Verschil in opvatting over wat grappig is? Of is Vreselijk gelukkig een typisch "mannenboek", whatever that may be? Robert Hansen wordt politie-agent in een afgelegen dorp in Zuid-Jutland. In het dorp wordt alles achter gesloten deuren geregeld en lijkt een nieuweling bij voorbaat kansloos. Robert Hansen lukt het echter volkomen in te burgeren, alleen niet op de manier die hij voor ogen had. Hij raakt betrokken bij de dood op een, door haar man veelvuldig, mishandelde vrouw. De klunzigheid, onhandigheid en lulligheid stralen van de pagina’s. Er gebeurt weinig in het boek (behalve de dood van de vrouw) en wat er gebeurt wordt in talloze variaties beschreven. Toch zijn er veel beelden uit het boek me bijgebleven, gewoon omdat ze uitermate grappig zijn. Tijdens de zoektocht naar een lijk in het moeras, beleven we een Fargo-achtige scene waarbij allerlei lijken uit het moeras boven komen drijven, maar niet degene die gezocht wordt. Met een monter "die zochten we niet" worden de oude lijken weer terug gegooid. Jespen schrijft heel filmisch (de gedachte aan Alex van Warmerdam is nooit ver weg) en de beschreven passage zie ik zo voor me. Het is dan ook niet verwonderlijk dat van de twee boeken van Jespen al films gemaakt zijn. Waar het boek de plank misslaat zijn, onmiskenbaar noodzakelijke, herhalingen. Om het falen van de hoofdfiguur goed in kaart te krijgen heb je de dwalingen nodig van de hoofdfiguur, die bestaan uit dezelfde patronen en gedachten als al eerder beschreven. En juist die herhaling is soms saai. Wat meer absurdisme of geniale gekte hadden het boek nog beter gemaakt.